6 Ekim 2015 Salı

Oğluma..


Neler söylenebilirdi bir resime bakınca ve ben neler söyleyebilirdim.. Aslında sizn gördüğünüz sadece bir bebek resmiyken. Ben neler görüyorum o resimde..
 Hayallerimi, umutlarımı, geleceğimi,geçmişimi bakarken doyamadığımı, doymaya bile kıyamadığımı, ya az seversem diye anlamsız düşünüşlerimi,korku dolu düşlerimi, bazen takıntılarımı bazen haykırışlarımı sevinç çığlıklarımı, içime attığım göz yaşlarımı, sebepsiz gülüşlerimi,eksiksiz sevişlerimi, doyumsuz öpmelerimi,dokundukça sıcaklığı baktıkça sonsuzluğu ve anlatmaya kelimelerimin yetmeyişlerini.. Neler neler görüyorum bir bilseniz..
 Annelik bu muydu ? bu kdr çok anlam çıkarmakmıydı bir resimden? bir gülüşten, bi öpüşten bu kdr mutlu olmakmıydı annelik..?  Onunla geçen her anı her saniyeyi dolu dolu yaşamak isteğiydi annelik her şiiri her şarkıyı ona ithafen dinlemekti annelik..
 Anne ne kutsal sevmişsin meğer sen beni ! Ne ince düşünmüşsün her ayrıntıyı her noktayı ve O, ne güzel yaratmış bizleri ! İçimize verdiği bu duyguya ne çok anlam ne çok hazine yüklemiş..
Ve sonra sözlerin tesiri de kalmamış evlat kelimesinin yanında. Onlarda bir kelimenin gücüyle göç etmişler uzaklara.. Ve şükürler olsun seni bana evlat verene..
 Bana bu duyguyu tatma fırsatı verene sonsuz şükürler olsun, senin annen olmayı bana layık görene...!