26 Kasım 2015 Perşembe

Geciken yürüme hikayemiz




Bir annenin en büyük mutluluklarından biridir bebeğinin ilk adımları.. O ilk heyecan anlatılamaz bir duygudur. 1 yaşından itibaren oğlumun ne zaman yürüyeceğini düşünüp durdum bende her anne gibi. Çok hızlı sürünen bir bebek olduğu için bu süre bizim için çok uzun oldu. Ve nihayet 15. Ayda attı ilk adımlarını. İlk adımları atmakla hemen yürümüş sayılmadı tabiki. Biz bırakınca atıyor ama sonra yine hep sürünüyordu. Peki geç yürüme nedenleri nedir ? Oğlum da neler yaşadık bunları sizlerle paylaşmak sizinde geç yürüyen bebekleriniz varsa biraz olsun içinizi rahatlatmak isterim. Ben oğlumun yürümesi için sürekli elinden tutup gezdirmedim mesela. Bu bizim için ilk yanlıştı. 1 yaşından önce onu yürümeye teşvik etseydik eğer daha önce yürürdü buna eminim ! Sürünmesi onun için daha kolaydı. Her yere sürünerek ulaşıyordu. Bu sebepten yürümeye meyili pek olmadı. Öncelikle bebeğinizi 10. aydan itibaren ellerinden tutarak sürekli yürütün. Dışarda evde yürüme alıştırma yapın. Eğer henüz sürünmediyse sürünmesine yardımcı olmayın. Ki direk yürüsün. Ben sürekli sürünmeyi öğretmeye çabaladım önce. Sürününce yürümek istemeyeceğini geç anladım. Birde yürüteç aldık ama binmek istemedi. 10 dakika da olsa bindirmek istedim. Ama sevmedi. Bunun yerine keşke araba şeklinde olan yürüme yardımcılarını tercih etseydim diyorum. Koltuklardan tutunarak gitmesine de izin verin. Onu cesaretlendirin. Biz hep düşecek korkusuyla yaklaştık en başta tutunarak yürürken. Siz sakin kalın ki oda korkmasın. Elinize birşey alıp karşısına geçerek gel diyin. Bir yandan da kolunuzu açıp onun gelmesine destek olun. Bunu da ben malesef geç yaptım. Ve şu önemli gerçeği unutmayın ki kilo ve boy olarak ileri olan çocuklar geç yürür. (Ayrıca erkeklerde) Oğlumun kilosu ve boyu çok iyi. Buda onun için dezavantaj oldu. İlk adımlarını gördüğünüzde bağırmayın yada alkışlamayın. Hiç bir tepki vermeyin ki ürkmesin. Yürümeye çalışırken düştüğünde amann ayy gibi tepkiler de vermeyin. Korkup bir daha denemeye çalışmıyorlar çünki. Oğlum 15 aylıkken ilk adımlarını attı. Ve tam bir ay sonra hiç beklemediğim bir anda koltuktan elini bırakıp bana doğru yürümeye başladı. Sonra defalarca yaptı aynı şeyi. Hiç bir tepki vermedim. Heyecanlandım mutlu oldum ama ona yansıtmadım. Ver ertesi gün adeta koşar adımlarla evin içinde turlamaya başladı. Evet, bizim yürüme hikayemiz geç oldu güç oldu ama oldu. Sizlerde aynı hatalara düşmeyin diye anlatmak istedim. Umarım benim gibi kafaya takan annelerin içlerini ferahlatır bu yazım. Unutmayın bir sorun olmadığı sürece er yada geç yürüyorlar siz yeter ki ona yardımcı olun ve sabredin... Sevgiler..